R Ξ S Ξ T
kreacija i režija: Luciano Rosso
dizajn scene i kostima: Celia Ledón
dizajn svetla: Luciano Rosso, Felipe Romero
izvođenje: Alfonso Barón, Luciano Cortés, Luciano Rosso
trajanje: 60’
evropska premijera: Beogradski festival igre, 2027.
produkcija: Fundarte US + T4 MADRID + T4 Producciones Teatrales / Jonathan Zak & Maxime Seugé
Zarobljeni u univerzumu lasera, svetlosti i izmaglice, tri igrača ponavljaju određene radnje poput programiranih likova. A onda dolazi do kvara. Mala anomalija stvara pukotinu. Počinje neočekivano putovanje: od automatizma ka svesnosti, od ponavljanja ka slobodi. Uz snažan vizuelni identitet, govor tela, muziku i imerzivnu scenografiju, komad pretvara pozornicu u živu mašinu koja iznenađuje i neprestano se menja. Ovo je vizuelno i fizičko delo, pristupačno publici različitih kultura i jezika, koje spaja humor, poeziju i tehnologiju kako bi postavilo suštinski ljudsko pitanje: kada biste mogli da izađete iz sopstvenog programa, šta biste učinili sa svojom slobodom?
Lučijano Roso je igrač, glumac, reditelj i koreograf koji je izučavao balet i savremenu igru, afričke plesove, džez i hip-hop, ali i učio uz brojne autoritete iz sveta glume i muzike. On je usavršavao svoj glas sa Magdalenom Freitas, Albertom Alonsom i Tomom Vijanom, a perkusije sa Santjagom Albinom, Gabrijelom Spilerom i Marijom Zopi. Bio je angažovan u Kompaniji Nandayure pod vođstvom Analije Gonzales, kao igrač, glumac i koreograf. Godine 2001. postaje deo slavne perkusionističke grupe El Choque Urbano sa kojom je nastupio u značajnim produkcijama i tokom tri godine gostovao širom Argentine, Perua, Brazila, Urugvaja, Paragvaja, Kolumbije, Paname, Kostarike, Nikaragve i Gvatemale. Sa ovim sastavom nastupao je i u Holandiji, Južnoj Koreji i Siriji. Tokom 2009. godine postao je deo perkusionističkog komada „Urraka”, a zatim i deo poznate trupe u istoimenom komadu fizičkog teatra „Un Poyo Rojo”. Ujedno, to je i komad koji je gostovao 2020. godine na Beogradskom festivalu igre uprkos pandemijskim restrikcijama koje su bile na snazi u celoj Evropi. Kasnije je ovaj umetnik u dva navrata, odnosno na dve različite festivalske edicije i na oduševljenje beogradske publike, izveo svoj solo „Apocalipsync”.
Vladajući sjajno brojnim scenskim disciplinama, Roso razvija posebnu interpretaciju i pokret, muzikalnost i humor, primenjujući niz tehnika sinhronizacije, pantomime i igre. To je siguran put ka ranjivosti i najdubljim osećanjima umetnika, ali i poziv da ga pratite u njegovim drskim i hirovitim promenama likova i raspoloženja u komplikovanom svetu koji sve više zavisi od tehnologije i društvenih mreža. Komičan i dirljiv, ovaj umetnik nas vodi u neobičan univerzum čije tajne samo on poznaje.
© Le Monde
